Fundamentem powstałego w środku XIV wieku teatru nō poprzedni tradycyjne tańce, takie w charakterze kagura, święty pląsy wewnątrz maskach; wywodzące się spośród Chin dworskie dyskoteka bugaku plus gagaku także ludowe dengaku dodatkowo przede wszystkim sarugaku, tany małp. Teatr nō wzniósł się na artystyczne wyżyny doskonałości zbytnio sprawą Kan'ami Kiyotsugu (1333-1384), jako też jego syna Zeami Motokiyo. W granych wskroś trzech, przyodzianych we wspaniałe kostiumy aktorów sztukach nō, jadłospis stanowiły dzielące się na pięć grup poematy, których treścią uprzedni opowieści o bogach, wojownikach, szaleńcach, kobietach oraz demonach. Z od czasu do czasu wewnątrz okresie Edo teatr nō stał się elitarną sztuką zastrzeżoną na rzecz samurajów.
Mimo owo na początku XVII wieku tancerka, niejaka Okuni (1572?-1613), zademonstrowała mieszkańcom Kioto odmienny maniera tanecznego dramatu. Ów modła teatralna, którą nazwano kabuki zdobyła do wnętrza okresie Edo błyskawiczną popularność. Później ale siogunat zabronił kobietom występowania na scenie, wewnątrz związku spośród czym wewnątrz kabuki wszystkie role odgrywali mężczyźni. Tym co odróżnia poruszające bieżące sprawy kabuki od momentu nō jest ekspresja, szybka akcja, krzykliwe kostiumy także ozdoby i efekty specjalne. Kabuki stanowi też podstawę na rzecz jednego spośród najlepszych na świecie teatru lalek bunraku. Przez stulecia teatr dodatkowo tany wcześniejszy ze sobą nieodłącznie związane. Obecnie wzorowany na kabuki schematyczny tany japoński, tudzież w takim przypadku nihon buyo, uprawiają przede wszystkim kobiety. Zachowały się podobnie tradycyjne potańcówka ludowe, pośród których w szczególności słynne są te spośród wyspy Sadō. Współcześnie dużym uznaniem cieszy się zespół baletowy oraz tany nowoczesny, wewnątrz którym międzynarodową sławę zyskał butōh, stworzony na wskroś choreografa Hijakatę Tatsumiego (1928-1986).