Już odkąd tysiąca lat uroczystościom cesarskim, shintō również buddyjskim towarzyszy wielka kapela gagaku, wykorzystująca instrumenty takie jak: biwa (rodzaj dużej lutni), koto (13-strunowa cytra), flety poprzeczne oraz perkusja, wewnątrz zbiór której wchodzą gary tsuzumi również okazały taiko. Stworzone na wskroś buddyjskich mnichów stylizowane plus zawodzące shōmyō stało się najpopularniejszym stylem śpiewu do wnętrza dawnej Japonii, mającym oddziaływanie m.in. na teatr nō oraz kabuki. W okresie Edo biwa została sukcesywnie wyparta wskroś pochodzącą spośród Chin 3-strunową lutnię shamisen. W tym samym czasie pojawił się ponadto shakuhachi, bambusowy flet, będący do tej pory cenionym instrumentem muzycznym. Muzyka zachodnia przybyła aż do Kraju Kwitnącej Wiśni zbyt sprawą Portugalczyków wewnątrz XVI wieku. Następnie wróciła w środku okresie Meiji, gdy powodzenie między wielkich rodów zdobyła muzyka wojskowych orkiestr. Współcześnie Tokijska Orkiestra Symfoniczna trzeba aż do najlepszych na świecie, zaś aż do najwybitniejszych twórców zachodniej muzyki zaliczają się, dyrygent Ozawa Seiji (1935-) czyli pianistka Mitsuko Uchida (1948-).